‘Pa, je wordt oud!’ Dat kan je positief opvatten en negatief.
Gisteravond riep mijn zoon dit. Ik reageerde met de positieve draai: ‘Gelukkig wel.’
Maar dat bedoelde hij niet.
Jarenlang rende ik hem eruit: sprintend en hardlopend. Later rende ik hem er voor de helft uit. De conditie van de jeugd ging tellen en aan het eind van onze vaste zevenenhalve kilometer sukkelde ik achter zijn rug naar huis.
Maar ik had de sprint! Op Botte Kracht! Tot gisteravond: hij was niet een béétje eerder bij de bal, als een raket sprintte hij over het grasveld.
Theatraal greep ik naar mijn been en riep:’Liesblessure!’
“Je bént oud,” is dichter bij de waarheid, maar daar kan ik nog niet mee omgaan.

Ja Menno, onherroepelijk komt er een moment in je leven dat je dagelijks meerdere keren met je leeftijd wordt geconfronteerd.
Jaren lang – Jarenlang
Ewald, even snel de trap op, bukken om mijn veters te strikken… het houdt niet op.
Menno, ik weet er alles van. Sinds ik niet meer samenwoon strik ik ook weer zelf mijn veters…
Mooi stukje Menno. Ik koop alleen nog maar schoenen met klittenband…
Instappers! een uitkomst! ’t ziet er niet uit volgens de kinderen, maar met corona kom ik toch nergens.
Menno, de waarheid is hard!
Han, keihard, je zou er een blessure van krijgen.
Instappers…andere naam voor bordeelsluipers toch? Niks mis met thuiswerk en nog minder met ouder worden. Gevleugelde uitspraak van mijn tante (94 nu) “oud worden is mooi, oud zijn is geen bal aan”.
Grt
Hoi Luc, Met corona is er volgens mij weinig bordeel te sluipen. Dus dan trek ik mijn sluipers aan voor het dagelijkse rondje.