‘Ik moest wel, anders had de mof represaillemaatregelen tegen mijn vader of broers genomen. Lees maar.’
‘Het is in goed Nederlands geschreven,’ pap. ‘Een Nederlander heeft jou in die koude winter naar Duitsland gestuurd!’
‘Had een typist een keuze? Een maand erna is het bevolkingsregister door het verzet vernietigd.
In een vreemde stilte rijd ik naar het onbekende waar ik niet wil zijn, vergezeld van het dilemma: vluchten of niet. Een jongen is me voor. Hij rent de bossen in. Een mof legt rustig aan, alsof hij op de kermis tinnen konijntjes schiet. Hij treft de jongen in zijn rug.
Na twee jaar Lager Weserlust reed ik langs dezelfde plek terug.
De tijd dood je niet in twee minuten stilte.’
« Theo, Tijl en pannenkoeken
Ja, dat wat hij zei »
« Theo, Tijl en pannenkoeken Ja, dat wat hij zei »
Communicatie, Familie, Liefde
Het dilemma van een dwangarbeider
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
8 reacties
Reageren
« Theo, Tijl en pannenkoeken Ja, dat wat hij zei »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Sterk Han, stof tot nadenken.
Dank je, Willem. Deze keer geen fictie, helaas.
Indrukwekkend, Han. Nee, de tijd dood je niet in twee minuten stilte.
Levja, dank je wel. Daar is meer voor nodig.
Vijf jaar lang, ontelbare dilemma’s. Wederom mooi neergezet Han. Respect.
Luc. Hartelijk dank voor deze respectvolle reactie.
Willem, Levja en Luc hebben het goed verwoord, daar sluit ik me bij aan. Sterkte, Han, deze vroege meidagen.
Ewald. Dank je wel.