‘Over een week zie ik u weer.’
Het hoeft niets te zijn, maar dat kan het wel. Wachten op de uitslag is pijnlijker dan zijn nek.
Het is koud en grijs op deze vrijdag. Zijn kraag schuurt, de verdoving begint uit te werken. ‘Vervelende klier’, wordt dat nog weleens gezegd? Zijn lymfeklieren lastpakken waartegen je je moet verzetten of plegen ze dat juist om je te helpen?
Voor het warenhuis staat een lange rij. Verdoofd door hebzucht staan mensen op minder dan anderhalve meter afstand van elkaar in de kou om straks wat binnen graaibereik is te bemachtigen. Quasi korting moet hun kooplust bevredigen op deze zwarte dag. Hij doorkruist snel de rij.
‘Kun je niet even omlopen, vervelende klier?’


Mooi om vandaag te lezen.
Lousjekoesje. Het inspireert wel.
Gevat!
Carla, dank je wel!