Ik schrijf een suikerzoet verhaaltje, dus in het klein.
’s Morgens hoor ik een lief meisjesstemmetje en ’s avonds weer. Ze roept een naam die ik niet kan verstaan. Het ontroert me een beetje als ik ’s avonds laat dat lieve, maar toch ook verontruste stemmetje weer hoor. Ze heeft een mutsje op, maar niet tegen de kou. In haar handjes heeft ze een bakje en in haar lichaam een aandoening aan haar lymfeklieren – ze roept nog een keer die naam.
Het katje is weer thuis en het meisje geneest volledig, want daarom schrijf ik een suikerzoet verhaal. Er horen ook nog schoentjes bij, met een tekening voor Sinterklaas.
De moraal? Geloof ergens in en schrijf je eigen zoete verhaal.
Ik vind dit een heel lief verhaal, Han, en ook nog met een moraal.
Dat het meisje maar veel zoete herinneringen in haar schoentjes krijgt en vooral zichzelf blijft.
Levja. Dank je wel. Iedere dag hoor ik een meisje met een lief stemmetje haar kat binnenroepen.
Ik geloof vooral in eigen kunnen Han, en dat de mensheid nog niet verloren is…Grt
Wat een fijn verhaaltje, ik hou van verhalen met goede afloop. En helemaal als Sinterklaas (met lijfspreuk: ‘Alles komt goed’) ook nog genoemd wordt.
Luc. En daarom de slotzin.
Mooi! Alleen ‘verontruste stemmetje’ vind ik vreemd klinken.
Carla. Dank je. Waarom vreemd? Het meisje roept haar katje dat niet komt. Dus is ze verontrust.
Verontrust klinkend stemmetje ? Zij is verontrust, niet het stemmetje op zich.
Carla. Een verontruste stem, angstige, vrolijke, bange et cetera is gewoon goed Nederlands.
Carla. Als aanvulling, de zin luidt: … dat lieve, maar toch ook verontruste stemmetje. Het antecedent is ‘lieve’. Dus: lieve, verontruste stemmetje.
Han, ik vind het ook geen fout Nederlands. Maar je geeft je emoties zoals angst, onrust enz. in je stemgebruik weer. Niet dat je stembanden zelf onrustig zijn. Voor mijn gevoel is het daarom een vreemde combinatie. Zo bedoel ik het. Voor de rest , zoals ik al eerder opmerkte, een mooi stukje om te lezen.
Carla. Precies, een emotie. Dat lieve maar toch een onrustige stemmetje drukt al uit dat het zo klinkt. Een boze stem, lieve stem, onrustige stem… Daar voeg je klinkend niet aan toe. Dat zou neigen naar dubbelop.
Han, ik vind mijn laatste antwoord aan je bij nader inzien ook te kort door de bocht. Een angstig stemmetje zou me inderdaad niet opvallen, maar het gaat toch vooral om het woord onrustig. Om die emotie aan je stemgebruik toe te schrijven, ik vind dat niet echt bij elkaar passen. Smaken verschillen hierin.
Carla. Haha, ik krijg er bijna een brok van in mijn keel en dan slaat mijn stem over.
Het stukje is puur fictie. Maar… het lieve stemmetje met de onrust erin is nu juist non-fictie: vanavond hoorde ik het meisje weer haar katje met die emotie roepen.