Saamhorigheid, daar gaat het om. Als er een klysma bij mij is gezet dan bellen ze me op. Niet dat ik dan aan de telefoon kan komen natuurlijk… Maar daar gaat het niet om. Groepsimmuniteit? Laat me niet lachen, die hebben we van nature. Eén grote familie, allemaal neven en nichten die met elkaar trouwen; een enkele ‘nicht’ daargelaten. Kijk maar eens naar die koppen, we zien er allemaal hetzelfde uit, allemaal even gek. Knettergek. En dat is dan weer normaal. Misschien nog normaler dan stadse mensen. Want als je wief hier zwanger is, dan zeggen we niet ‘wij zijn zwanger’. Als ik door de krampen in het huuske zit, heb ik die ook alleen. Wie is er nu achterlijk?
« Jan, Jan en Merel, Jean en Paloma
Het schone gevoel »
« Jan, Jan en Merel, Jean en Paloma Het schone gevoel »
Cultuur, Fictie, Maatschappij, Mensen
‘Wij zijn zwanger’
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Jan, Jan en Merel, Jean en Paloma Het schone gevoel »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Daar krijg ik nou rillingen van….
Ik ook, Louisa.