Mijn dagen zijn niet meer hetzelfde, mijn nachten nog minder. Overdag vermaak ik me wel, de nachten zijn eindeloos. Terwijl de ochtendstond zich in volle glorie laat zien.
Ik mis het door mijn haren strijken, ik mis vooral zijn streken.
Het is stiller dan ooit, daardoor maakt elk geluid me wakker. Deze nacht is het geluid oorverdovend. Katten blazen, zwanen sissen en ganzen gaggelen overdonderend.
Ik kan niet in bed blijven liggen, ik kijk eerst door het slaapkamerraam. Geen goed zicht, dus ik betreed mijn balkon. Dan kan ik mijn ogen niet geloven, in het parkje loopt een vos. Hij voelt zich vrij. Voor zover ik kan zien is hij alleen. Zou deze rekel op strooptocht zijn voor zijn jongen?
« In de gaten
Lea et Daniël »
« In de gaten Lea et Daniël »
Natuur
Vossenstaart
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Levja of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
8 reacties
Reageren
« In de gaten Lea et Daniël »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Met The Doors – Twentieth Century Fox: https://www.youtube.com/watch?v=fJgy9LCNRHs&feature=emb_logo
@Levja. Mooi verhaaltje. Je moet wel gedacht hebben: ‘Light my fire’. Of ‘Don’t you love her madly’. Soms zijn we ‘Riders on the storm’.
Onvergetelijk, de Doors. Alleen al dat orgeltje.
Dank je wel, Han. En het is nog een waargebeurd verhaal(tje) ook.
Ik ben nog steeds een groot fan van The Doors en ik draai regelmatig deze muziek nog. Ik vond deze toepasselijk en ook minder bekend.
@levja. Ik draai ze ook nog steeds. Ik ben laatst nog in hun historie gedoken voor mijn nieuwe roman.
@Levja. Heel subtiel hoe je de haren en de streken gebruikt in combinatie met de latere vos. Een homo sapiens coron in volle ontwikkeling? Grt.
Dank je wel Luc. Leuk dat je dit opmerkt. Het is allebei waar. ‘Mijn’ vos heeft gelukkig zijn haren èn streken niet verloren. De latere echte vos heb ik echt gezien. Ik ben er nog vol van. Dus misschien verhaal ik er nog meer over.
Levja, gemis en onrust met veel gevoel verwoord, heel ‘eigen’.
Dank je Robbedoes. Het is me ook geheel ‘eigen’, dus een fijn compliment.