Mijn hart is een groot huis. Een leeg, stil, koud huis. Vanaf de straat ziet het er donker uit: de deur op slot en luiken gesloten. Ik stuurde nog wel eens uitnodigingen voor bescheiden feestjes maar niemand wilde komen. Maakt niet uit, het bier kreeg ik zelf ook wel op.
Maar als je goed kijkt dan zie je rook uit de schoorsteen opstijgen. Ik houd altijd de haard voor jou aan. Kom naast me zitten bij het vuur, dan wachten we samen de winter vaarwel. En wanneer in de lente het weer wat lichter wordt, wandel dan met me door de tuin. Zie de bloemen die ik met mijn liefde voor jou laat bloeien.
Blijf voor altijd in mijn hart.
@Tslinger. Ja! Heel mooi. Grt
Mooi geschreven, tslinger, maar iets zit me niet helemaal lekker. Een koud huis, waar de rook altijd uit de schoorsteen komt en een haard die altijd brandt. Zou je niet beter kunnen schrijven: voor jou steek ik altijd de haard aan, zodat we samen bij het vuur kunnen zitten …
Prachtige proza weer, tslinger. Vooral dat ‘Maar als je goed kijkt ..’
Dat geeft de onderlaag aan in je stukje.
@Ewald ik begrijp wat je zegt. Soms heb ik een beeld in mijn hoofd en dan kan ik het net niet voldoende duidelijk maken. Ik had een beeld voor ogen van een groot, kil, grijs huis met een klein warm, knus plekje bij de haard dat er altijd is. Zoals een wit, glad, hard ei altijd een romig zacht, zonnegeel dooier herbergt.
Heel mooi tslinger. Vooral deze zin vind ik een mooie vondst:
‘wachten we samen de winter vaarwel’.