Dagelijks zijn mensen de weg kwijt. Sommigen komen zelfs nooit meer thuis. Ik ben van mening dat Valentijn ook de weg kwijt is. Tenminste, hij weet mijn adres niet. Al jaren niet, trouwens. Het punt is, ik weet niet of ik daar treurig om dien te zijn?
Vaker vertel ik mijn moeder dat ik van haar hou, daarvoor heb ik geen Valentijn nodig. Ook anderen vertel ik dat ik van ze hou en sommigen weten dat. Wat ik ook zeker weet is dat het tegenwoordig niet meer vanzelfsprekend is en dat maakt liefde juist bijzonder. Net zoals geluk. Ik heb met beide kennis mogen maken en ik ben ze ook niet vergeten. Ik zou ze dolgraag allebei weer restrictieloos verwelkomen.
De meeste mensen krijgen geen Valentijnspost. Misschien een schrale troost, Rop. Van Valentijn moet je het ook niet hebben, het gaat om Cupido. Met dat kleine pijl en boogje moet ie wel 7 miljard mensen bedienen. Soms duurt het even voor je weer aan de beurt bent.
Wachten is niet erg. Vooral niet als het de moeite waard is. Bij elkaar opgeteld wacht de mens gemiddeld drie jaar zinloos, bij de bus, bij de kassa, in de rij, enz.
Ik ben een geduldig mens inmiddels en ik geloof zeker in de goede afloop. Wellicht puilt jouw brievenbus vandaag wel uit met goed en verrassend nieuws. Dank Ewald. Grt.
Mooi Rop.