Op het klaverblad rijd ik naast een auto met chauffeur. Achterin zit een politicus die zijn mouw opstroopt – dat doen ze wel meer ten teken van… ja, waarvan eigenlijk? Hij maakt een gebaar alsof ie een injectienaald in zijn arm steekt. De duim gaat omhoog en met zijn wijsvinger wijst hij naar mij, als lid van de risicogroep neem ik aan. Hoe hij dat zo ziet? Ik kijk in mijn achteruitkijkspiegel; zie ik er werkelijk als een oud-gevaar uit?
’s Avonds hoor ik hem – met manchetknopen weer in – op tv ‘White Christmas’ zingen. Tjonge De Jonge… En er zouden geen noemenswaardige bijwerkingen zijn. Op voorhand krijg ik sowieso last van plaatsvervangende schaamte.
Ik wacht nog wel even met die vaccinatie.


Recente reacties