‘Pap, begin er nou niet weer over. Laat het los.’
‘Als ik haar niet…’
‘Hoelang ga je jezelf dit nog aandoen?’
‘Het is toch zo? Ze kwam nooit ergens, ze was wereldvreemd.’
‘Je zegt het zelf, pap.’
‘Dat had ik zo moeten laten. Mij niet moeten gedragen als een Ahitofel.’
‘Wijsheid achteraf, pap.’
‘Dus je vindt ook dat ik haar niet had moeten laten gaan?’
‘Dat zeg ik niet. Ze wilde sowieso naar mama.’
‘Ik heb je moeder ook laten gaan.’
‘Ik ben als jij. Mama was heel anders. Net zoals zij.’
‘Het was wel je zuster.’
‘Ja, met mama’s genen. Ze zijn nu gelukkig. Allebei.’
‘Denk je dat echt?’
‘Laat het rusten. Depressiviteit is een gegeven. Neem dat aan.’
« Als een olievlek
Onzichtbaar »
« Als een olievlek Onzichtbaar »
Communicatie, Familie, Fictie, Liefde, Maatschappij, Mensen
Schuldig
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Als een olievlek Onzichtbaar »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Han: indringend stukje, waarom een groen brilletje, ik vind het best een denkend stukje, al is het dan in simpele woorden gegoten.
@Lisette. Dank je. Laat ik het maar niet over ‘het systeem’ hebben.
Ik heb het een aantal keer gelezen, het raakt me zeer. Wijze raad/realiteitscheck gegeven door kind komt mij bekend voor. Dankbaar, voor de spiegel die zij soms voor houden, en voor hun steun.
@Alice. Hartelijk dank voor je mooie reactie.