Schrijf mee!
« »

Liefde, Maatschappij, Mensen

Regen

3 februari 2020 | 120w | Elsbeth Boom | 2 |

Ze had al uren onzichtbaar over straat gezworven. Voor haar geen arm om haar heen, mensen keken langs haar heen.
Het regende zo hard, dat alle krantjes tot pulp waren veranderd. Weg inkomsten.
Bij een Albert Heijn rolde ze zich op in een hoekje, zo dicht mogelijk tegen het glas aan, net naast de plassen.
Ze was zo moe en had het zo koud, ze zakte weg in een sluimerstand.
De volgende ochtend vond de winkelmanager het meisje met de Daklozenkranten.
“Wil je een kop koffie?” “Dank u wel.” Ze liep achter hem aan. “Heb je geen slaapadres meer, meissie?”
Ze antwoordde ontkennend.
Ze liet een nat spoor achter, van hoop en naastenliefde.

En het regende nog lang en gelukkig.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Elsbeth Boom of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

7 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »