Ieder jaar is hij erbij. PinkpopCorné. De rechterhand van Jantje Smeets. Én linkerhand. Want achter de schermen regelt Corné alles. Tijd om hem eens in het zonnetje te zetten. Of hagel. Ja, want in 1979 was Corné er al bij. Tijdens het beroemde jubileumjaar waarin Pinkpop vijftien jaar Pinkpop vierde. Met een onovertroffen line-up. Massada, Rush, Peter Tosh zonder Mick the selfkicker, Elvis Costello in pink, Dire Straits en de doorbraak van de Police. Roxanne en Corné genoten met volle teugen van Oliver’s Army en swingden als sultans. Hasj was nog betaalbaar. En de keuze beperkt. Maroc of Nepal. Het Limburgse land lag aan ieders voeten. Voeten en handen vrijden er op los. PinkpopCorné doet nog steeds mee. Met kleinkind.

Ja, maf dat juist de vijftigste niet kon doorgaan. Op naar 2021 dan maar.
Oeps. Het was dus de 10e van 17 edities in Geleen. En de ‘Algemeen Witte Band’ nog vergeten te noemen. Ik was er blijkbaar niet helemaal bij toen ik mijn ervaring optekende. Maar het festival was hoe dan ook fenomenaal.
Inderdaad The Average White Band met Pick Up The Pieces. And The Police. Een vriendin uit de groep destijds was helemaal weg van Stewart Copeland. In de jaren tachtig was hij in Paradiso en we zijn toen speciaal voor hem gegaan. Tjonge jonge, dat waren nog eens tijden.
Ook ik tel verkeerd, denk ik. Vorig jaar was de vijftigste keer. Dit jaar wel vijftig jaar geleden.