Het achtuurjournaal bracht de maatschappij terug in ons huis. Als ouders van twee kleine kinderen leefden wij vooral in een kleine binnenwereld.
Pas dagen na de geboorte van de oudste begrepen we dat Lady Di was verongelukt. Met de jongste op schoot staarde ik ademloos naar de herhalingen: vliegtuigen, wolken, het trage ineenstorten van de werktorens.
Dit leed bezorgde mijn traanbuizen overuren.
Maar ik was ook helemaal overstuur toen een buurman overleed, terwijl ik hem nauwelijks kende. Zelfs gras op een schone vloer kon mijn hart breken.
Gelukkig ontdekten we ook troost. Uitkijken over een heideveld, bijwonen van een balletvoorstelling: het was alsof onze hersenen werden gestreeld met een zacht penseeltje. De buitenwereld was gelukkig dus ook nog gewoon mooi.
« De haren in de war
Talenten »
« De haren in de war Talenten »
Column, Familie, Maatschappij, Natuur
Niks nieuws
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« De haren in de war Talenten »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Mooi stukje, Lisette. Ik hoop dat de waterlanders tegenwoordig minder snel komen.
Achtuurjournaal is één woord en wordt als eigennaam met een hoofdletter geschreven.
@Ewald: dank voor je compliment. Gelukkig ben ik op dit moment niet zo’n huilebalk.
Ach, echt? Ik had de schrijfwijze nog wel nagekeken, dacht ik. Ik ga even sleutelen om binnen de 120 woorden te blijven.