Ze was niet gezond , mijn moeder, maar reuze stoer.
Bij elke vraag naar haar gezondheid zei ze, ” het gaat goed.”
Bewondering, van mijn kant leverde dat op.
Niet klagen maar dragen en bidden om kracht was haar devies.
Toen ze ouder werd, gaf haar handicap veel problemen, ze was bijna constant benauwd. Toch hield ze vol dat het goed ging.
Tachtig jaar is ze zo geworden, eigenlijk een kasplantje maar door haar enorme drang naar gewoon leven, bleef ze meedoen en genoot van alles.
De laatste jaren was er altijd voor mijn kinderen en die koesteren oma in hun hart. En ik? Ik hoop ooit zo te zijn als zij was, stoer, niet klagend en dus gaat het altijd “goed.”

@Trees. Een onuitputtelijk bron van inspiratie; moeders!
jaren was … er altijd … was ze er altijd.
zijn als zij was … zoals zij en je hebt geen woorden tekort.
Grt