We komen tegelijkertijd thuis. Mijn vrouw met de boodschappen, ik met m’n tennisspullen.
Lia opent de deur van de berging, onze fietsen er in en ik wil mijn niet gebruikte sleutel op de vaste plek leggen. Mijn gezoek in alle zakken levert echter niets op. Dan ben ik ‘m verloren. Maar hoe, waar? In gedachten ga ik de weg terug en mijn herinnering haakt zich vast aan het moment dat ik mijn ouderwetse katoenen zakdoek opvis om mijn waterige ogen te deppen. Bij het beeld voegt zich een geluidje, een getinkel. Raakte ik een blikje? Of werkte ik daar de sleutel overboord?
Meteen terug, hier was het ongeveer. Er komt een jochie op me af. ‘Zoekt u deze soms meneer?’

@Willem. Knap beschreven Willem. Die katoenenzakdoek-nostalgie werkt!
@Willem, de zakdoek was, neem ik gemakshalve aan, lichtblauw van kleur? Grt
@Tiny, dank je wel!
@Luc, nou moe, hoe weet je dat?
@Willem. Zie Hanky code. Grt
@Luc, even opgezocht; ik kende het verschijnsel vaag, maar wist niet dat het zo heette.
@Willem. Nooit te oud om te leren Willem! 😉
Soms zit het mee. Herkenbare situatie. Ik checkte tijdens het lezen ook even of mijn fietssleutel nog in mijn broekzak zat 😉
@Hekate, leuk hoe zoiets werkt 🙂