Toen de hekken opengingen zag de vrije wereld er niet meer uit zoals voorheen. Dat vermoed ik althans. Pijn, honger en verdriet.
Ergens wacht het beloofde land, een nieuwe toekomst om je met minder familie thuis te voelen. Dat vermoed ik. Maar met ingegoten antisemitisme zijn er overal ijzeren hekken. Die kunnen gaan roesten; trauma’s niet.
Een ander volk denkt: wat krijgen we nou? Wie heeft wat beloofd? We willen dit niet. Een situatie ontstaat waarbij het middel het doel is geworden: geweld. Altijd crisis. Een vredesproces slechts in naam.
Als je niet bij elkaar op de koffie wilt, deuren gesloten laat, trek dan in ieder geval een streep; wie weet zwaai je ooit wel naar elkaar.
Belofte maakt schuld.


Recente reacties