Ze schreef het op. Woord voor woord. Iedereen kon het lezen, iedereen kon het weten. Maar men zweeg. Keek niet om naar dat vuile boek. Verstopt in het donker, beschaamd van de woorden en raadsels die een wreed verhaal vertelden. Ze hadden gezocht. Elke steen was omgekeerd. Het boek was beetgehouden, maar niet bekeken. Klein, vaal en oud. Het kon onmogelijk leidden tot de antwoorden op de vele vragen. Het boek schreeuwde het bijna uit. Als het nou maar praten kon. Iedereen had kunnen weten wat er op die avond gebeurd was. Ze had het in rijm opgeschreven, elk detail. Waar hij was vermoord, hoe ze het gedaan had en welk wapen zich op de bodem van de oceaan bevond.

Verpakt en toch naakt. Heel mooi, Johannes
Spannend, vooral als je naar het weekwoord zoekt… Maar ook zonder dat. 😉
Kleinigheidje; ‘het kon onmogelijk leiden…’ i.p.v. ‘leidden’.
Ik zie het, 1x overlezen is dus niet genoeg… dom, dom, dom