Witte schimmen bewegen wild op het nachtelijk gala in de nadagen van de ijzige regeerperiode van Koning Winter. Er wordt gedanst op het opzwepende ritme van het onweer en het gierende gejank van de storm door de stijve, kale takken. Onder het gewelf van voorbijrazende wolken, het geweld van donder en bliksem, smijt de wind de zo breekbaar ogende jurkjes in de modder en sleurt ze bruut weer overeind. ‘Alles moet stuk, ik neem alles mee in mijn ondergang!’
Maar de volgende ochtend spiekt de eerste lentezon door de bomen. De hazelaar is plots in een gouden gloed getooid. ‘De koning is dood! Leve de koning!’ De jurkjes van de sneeuwklokjes, stralend wit, alsof ze fris uit de kast kwamen.
Mag ik dit proza noemen? Graag gelezen.
De hazelaar is plots in een goud gloed getooid. Volgens mij is het in een gouden gloed.
Mij lijkt het mooier als je de zinnen tussen aanhalingstekens op een aparte zin zet. Dus met een harde return.
De term proza wordt vaak verkeerd geïnterpreteerd. Alles wat geschreven is mag proza worden genoemd. Een krantenartikel, een roman, de Bijbel, ieder 120w-stukje, zelfs een willekeurige reclametekst.
Ook een gedicht?
Ook een gedicht. Alles wat geschreven is.
Dank je @Levja, ook voor de kleine gouden correctie ?. Wat Ewald zegt klopt, maar ik begrijp wat je bedoelt, en daar gaat het om. De ‘quotes’ in de tekst haal ik meestal alleen los wanneer er sprake is van een gesprek, meerdere uitspraken achtereen. Of wanneer ze er echt uit moeten springen. Ik heb hier gekozen om ze ingesloten te houden om de vaart in de tekst te houden. Keuzes ??♂️.
Ja, tslinger, ik ga met je keuze mee, om er zo de vaart in te houden. Ik heb het zelfs even uitgeprobeerd en het is zo. Ik heb dit ook voor mezelf als aandachtspunt genoteerd. Dank je dus. Overigens vind ik dat je het themawoord op een mooie en zelfs lieflijke manier hebt verwerkt.