Langzaam raakte oma haar woorden kwijt. In het voorjaar sprak ze nog een stuk of tien woorden, maar tegen de herfst was er nog maar één over: fluit. Wat je ook vroeg of zei, haar antwoord was fluit.
Het klinkt achteraf misschien bot, maar wij maakten er een spel van. Wie de beste vragen kon stellen.
‘Oma, welk instrument bespeelt Berdien Stenberg?’
‘Oma, je mag niet meer in de trein stappen als de conducteur …’
‘Oma, het interesseert u zeker geen …’
‘Oma, twee violen en een trommel en een …’
Wij lachten en oma lachte gezellig mee.
Maar ook haar laatste woord werd kleiner. Twee keer zei ze ‘luit’.
Vandaag fluisterde ik: ‘Oma, is het over en …?’
Oma glimlachte en zuchtte: ‘uit.’
Je stukje doet me heel veel, Inge. De humor en ook de bittere waarheid.
Het doet me ook denken aan de jaren, waarin ik voorlas aan demente bejaarden. Ik heb er veel kunnen lachen, omdat ik niet verwant was met de mensen. En zij lachten met mij mee.
Een heel raak stukje, Inge. Humor, ernst en goed opgebouwd.
Pittig! Dat omdat mijn eigen moeder 92 jaar is, moeder, grootmoeder, overgrootmoeder, …..desalniettemin….mooi. Grt
Dank Levja, Ewald en Rop. Volgens mij gaat de achteruitgang van ouderdom vaak gepaard met humor. Vaak als een manier om ermee om te gaan.
@Inge Sprekend stukje. Heerlijke humor.Heb ook een grootmoeder die op haar 97ste vrolijk rondhuppelt. Taaie generatie is dat.
Volgens mij is humor de beste manier om het leven te ‘overleven’, Inge.
Ook zelfspot. Dit mogen we niet (laten) vernietigen.