“Deze zit comfortabel!”
“Comfortabel? Met één overblijvend neuspadje! Hoe die bril überhaupt op je neus blijft staan is een wonder en de uitgerekte benen, je hoofd past anderhalve keer in je bril.”
“Maar deze bril staat mooi, ik wil niet veranderen!”
“Stond mooi schat, nu is het een aftands, met ducttape omwonden exemplaar.”
Een uurtje later bevinden we ons bij de optieker.
“De Nike 8162, heeft u die in voorraad?”
“Helaas niet. Ik check het even bij de collega’s.”
Hij steekt zijn duim op en knipoogt.
“Het kan een tijdje duren vooraleer het montuur geleverd wordt. Hopelijk houdt deze het nog vol”, zegt hij schalks lachend.
Ik voel het schaamterood stijgen.
“Ah, corona quarantaine hé.”
“Daar zeg je me wat.”
Tiny. Ik ben geen brildrager maar op internet had ik hem zo gevonden. Het ritje naar de optieker had bespaard kunnen blijven. Toch begrijp ik de ergernis, weer eentje van Mars versus Venus. grt
@Luc. De sentimentele waarde, ze hebben het allebei overleefd. (zie stukje in een ogenblik)