Terwijl dochterlief haar eerste les heeft voor het muziekexamen, zit een vader zich te vervelen in de ontmoetingsruimte van de muziekschool.
Een rondeau:
haar fluit is even dwars zoals zij is
in dwarsheid voert zij steeds de boventoon
haar tonen tonen schril en kil gewoon
een puber die verscheurd van binnen is
het is een fase heus er gaat niets mis
toch krijg ik boze blikken als mijn loon
haar fluit is even dwars zoals zij is
in dwarsheid voert zij steeds de boventoon
wat warme klanken blijven een gemis
we botsen en ze overlaadt met hoon
maar zonder hitte maakt geen mens een kroon
even is maar korte tijd, het is:
haar fluit is éven dwars zoals zij is
Een heel mooi rondeau, Hadeke. Knap geschreven.
De eerste zin voegt weinig toe. Naar mijn gevoel erbij geschreven om aan de 120 woorden te komen.
Met wat uurtjes puzzelen en twee paracetamol had je die 20 extra woorden ook in het gedicht kunnen verwerken misschien.
@ewald Je hebt helemaal gelijk met die eerste zin, maar ik had slechts een klein half uurtje de tijd. 🙂 (Eerst een kopje koffie en een beetje sociale media checken, voor ik begon.)
Overigens is er sprake van dichterlijke overdrijving.
@Hadeke: en dat in een klein half uurtje, knap! Is dochterlief diegene die ik denk dat het is? Dwarsfluit dus, muzikale familie!
@Lisette Klopt inderdaad. Nu ook bij de harmonie. Dus een trompettist bij de fanfare, brassband en dweilorkest, een dwarsfluitiste bij de harmonie en ik iedere twee weken zwoegen op jazzgitaar.
En nogmaals: het rondeau is zwaar overtrokken. 🙂
Juist de aanhef waarom gekomen tot dit rondo vind ik iets aandoenlijks hebben.
Ook in de muziek is dit heel bekend, dat weet je met al die muzikaliteit binnen de familie zeer beslist. Vanwege het vieze weer heb ik deze op mijn toon ook gemaakt, met jouw dwarsklanken weliswaar. Leuk om te doen.