Schrijf mee!
« »

Cultuur, Fictie

De schilderstem

27 april 2020 | 120w | Willem Olierook | | 2 |

Als voordrachtskunstenaar leed hij een sober maar bevredigend bestaan.
Het hypotheekvrije huisje dat zijn ouders hem hadden nagelaten, maakte dat hij verder weinig nodig had om van te kunnen leven.

De werken die hij voordroeg waren – op één regel na – allemaal aan breinen van anderen ontsproten. Het kon hem niet deren. Er is zoveel moois geschreven, daar hoef ik niets aan toe te voegen, was zijn vaste antwoord op de immer gestelde vraag.

Zijn openingszin – zijn eigen tekst – luidde veelbelovend: ‘Mijn keel is mijn penseel’.
Vervolgens vergastte hij zijn publiek op sprookjes en andere verhalen, waarbij zijn stem net zo makkelijk het twinkeleren van een lijster losliet als het gerommel van een vulkaanuitbarsting.
Altijd was het publiek met stomheid geslagen.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Willem Olierook of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

2 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »