Zolang als ik me kan herinneren speelt hij een rol in mijn leven. Regelmaat is van belang, zo werd mij vroeger geleerd. Keer op keer bezorgde hij mij een aanslag op de darmen, enkel de gedachte aan de man was voldoende. Vele jaren later heeft hij immer nog significante invloed op mijn welzijn.
Het is voornamelijk die ene keer, die allereerste keer die me nog steeds doet huiveren. Hij weet beslist wat hij doet, toch? Ik ben niet zijn eerste, dat blijkt uit alles. Hij probeert me gerust te stellen. Hij raakt me zelfs uiterst vriendelijk aan. Het is echter nooit meer goed gekomen tussen de man en mij. Ik kan het niet vergeten, die ene keer, mijn eerste wortelkanaalbehandeling.
En me zo lang in spanning gehouden …
Willem, het is werkelijk niets in vergelijking met de spanning die ik dan heb. Maar ik overleef het elke keer weer, gelukkig. Grt.
@Luc; gelukkig is die zenuw na zo’n behandeling overleden, dus daar kan het niet meer pijn doen. De kiespijn die erbij hoort is ooit vergeleken met een hartinfarct.
Nou je weet iemand wel op te beuren Lisette. Je hebt wel gelijk daar doet het geen zeer meer, dat van een hartinfarct weet ik niet, maar ik geloof je op je woord. Ik ben dit keer niet nieuwsgierig. Grt.
Mooi Luc, tot het einde toe opgebouwd. Ik voel met je mee.
Ja, dat is tenminste empathie….grt