‘Opgegeten?’ vroeg de nar verbaasd.
‘Ja, gewoon doorgeslikt.’
‘Maar waarom?’
‘De reden vertelde de oude kamenier Johannes me pas veel later. Mijn grootvader was nogal gierig en hoewel hij de gewichtheffer een flinke beloning in het vooruitzicht had gesteld, weigerde hij hem zelfs een sou te betalen toen de kluis op z’n plek stond.’
‘Maar een sleutel inslikken is wel heel draconisch’, reageerde de nar.
‘Wel, dat lijkt misschien zo, maar – en ook dat heb ik van Johannes – zijn vrouw werkte ook in het circus. Ze was degenslikker en draaide er ook haar hand niet voor om om zo nu en dan wat anders naar binnen te werken.’
‘Waar zou dat toch blijven?’ vroeg de nar zich hardop af.
‘Frankrijk?’

@Willem. De dame was vast van Braziliaanse afkomst…Grt
@Luc, als ik zeg: ‘ja, hoe weet je dat?’ krijg ik zeker weer een code van je? 🙂
@Willem. Niet alles heeft een code. Parate kennis of betrouwbaar, van horen zeggen kan natuurlijk ook. In dit geval…laat ik het aan jou over. Grt
En dan vraag ik me altijd weer af hoe dit via het maag-darmstelsel naar buiten komt. Hoewel ik dol op sprookjes ben, dus eigenlijk wil ik het niet weten.
En je zult me vast een zeur vinden en toch zeg ik het gewoon recht voor de raap. Ik vind je slotzin afbreuk doen aan dit stukje.
Natuurlijk een hartje. Ik hou van de koning en de nar.
@Levja, je hebt gelijk, een te flauwe woordgrap (sorry).
Ja, dit is hoe satire hoort te zijn. Sport en zelfspot.
Sport is natuurlijk spot.