Onlangs kon ik de hand leggen op de memoires van Toon Hermans. Het bijzondere hieraan is dat ze nooit zijn uitgegeven. Hoe ik er aan ben gekomen is een verhaal apart, waaraan ik nog wel eens een langer stuk wil wijden.
Bij het lezen ervan werd mij al snel duidelijk waarom ze nooit zijn gepubliceerd. Er komt namelijk een zó compleet andere Toon naar voren dan de entertainer die hij was op de bühne. Zo vond hij zijn gedichten ‘goedkope rijmelarij’ en zijn liedjes middelmatig.
Het meest verfoeide hij de sketch met de befaamde ‘galabal’. Hij vond het onbegrijpelijk dat de mensen niet meer bijkwamen van: ‘leg neer die bal … is dat jouw bal? …’. Toon geneerde zich.
Ik was flabbergasted!

Recente reacties