Schrijf mee!
« »

Communicatie, Mensen

1917

9 januari 2020 | 120w | Willem Olierook | 4 |

Het constante grommende gekreun maakte van de ziekenboeg een deprimerende plaats. Daarbij was de stank van etterende wonden en ongewassen kerels niet te harden.
De aalmoezenier maakte weer z’n ronde langs de bedden. Bij de een werd hij met een uitgespuwde vloek weggejaagd, een ander wilde hem grijpen en kussen.
Bij soldaat Geraeds aangekomen zag hij een hand onder de vodden uitkomen die hem wenkte.
‘Dag Jacques,’ sprak de aalmoezenier zacht en knielde bij de jonge man neer. ‘Hoe gaat het vandaag?’
‘Dag aalmoezenier,’ fluisterde de soldaat, ‘slecht, m’n poot moet eraf.’
‘Tjonge Jacques, wat erg voor je.’
‘Aalmoezenier, wilt u …’
‘Wat Jacques?’
‘Wilt u voor me bidden?’
‘Ik bid sinds deze oorlog niet meer knul. God is hier niet.’

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Willem Olierook of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

5 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »