‘Ik haal even de tillift.’
Even later reed er een stalen geraamte de kamer in. Het was een apparaat waar een soort zak aan hing. Een zak die wel iets weg had van de doek die een ooievaar in de mond heeft bij een geboorte. Het leek op een stoffen wiegje.
‘Zo mevrouw, komt u maar.’
Deze mevrouw had niets meer te komen, bedacht ik, terwijl ik me nog iets verder naar achteren verplaatste. Om er niet bovenop te staan terwijl zij opgehesen werd. De wieg was in een zak veranderd. Twee doffe ogen keken me aan vanuit een klein geworden lichaam dat opgekruld lag. Ze wiegde hoog heen en weer. Nu snap ik waarom de hemel geen tillift heeft.
« De Week tegen Eenzaamheid
Lost (29) »
« De Week tegen Eenzaamheid Lost (29) »
Communicatie
Wiegendood
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Arjan Van Essen of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« De Week tegen Eenzaamheid Lost (29) »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Pijnlijke werkelijkheid, maar wat een mooi einde.