Schrijf mee!
« »

Communicatie, Familie, Fictie, Liefde, Maatschappij, Mensen

Veroordeeld tot autisme

8 april 2019 | 120w | Han Maas | 1 |

‘O, ben je hier.’
‘Ja, waar anders. Sorry.’
‘Geeft niet. We moeten ergens beginnen.’
‘Ja. Ik kan het niet.’
‘Twee jaar geleden. Kun jij het geloven?’
‘Nee, het komt steeds dichterbij. Dat we nooit wat gemerkt hebben…’
‘Een naar binnen gekeerd signaal is van de buitenkant niet waar te nemen.’
‘Wat hebben we niet gezien?’
‘Dezelfde vraag, hetzelfde antwoord.’
‘Weet je nog, dat computerspelletje?’
‘Ja, vier jaar geleden.’
‘Vijf. Hij reageerde er vreemd op. Alsof die poppetjes in hem gingen leven. Hadden we toen niet…’
‘Kwel jezelf niet. Kinderen zijn soms allemaal niet te volgen.’
‘We wisten nog niet dat het autisme was.’
‘Nee, dat vonnis kwam later.’
‘Hij heeft niets gevoeld.’
‘Hoe weet je dat?’
‘Dat doet extra pijn.’

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

3 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »