Schrijf mee!
« »

Column, Cultuur

Verharen

24 december 2019 | 120w | lisette | 1 |

Mijn broer was blij toen bleek dat hij een zusje had gekregen. “Mag ze ook een paardenstaart?”, schijnt hij aan het kraambed gevraagd te hebben. Als ik mijn babyfoto’s terugkijk, zat dat er de eerste tijd niet in.
Op foto’s waar ik net kan lopen, heb ik nog steeds een kort koppie. Dat is de eerste twaalf jaar zo gebleven.

Als middelbare scholier kreeg ikzelf meer te zeggen over mijn kapsel. Toen liet ik het lang groeien. Maar nooit heb ik het in een staart gedragen, en zeker geen een vlecht gehad.
Toen mijn feministische jaren aanbraken, heb ik mijn haar rigoreus laten afknippen. Mannelijke onderdrukking enzo.
Niks persoonlijks naar mijn broer.

Mijn haar symboliseert tegenwoordig vooral een grijze duif.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

2 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »