Ze keek op omdat ze een geluid hoorde in de gang. De hond had duidelijk en beslist een keuze gemaakt betreffende zijn eigen behoeftes. Met de riem in zijn bek die hij triomfantelijk en trots paraderend naar haar toe bracht, stond hij nu kwijlend en kwispelend voor haar. De tranen stonden in haar ogen. ‘Stom beest, stom stom beest’, dacht ze. De riem viel kletterend op de grond toen de hond naar haar blafte. hij begreep het niet. Waarom kon de baas hem nou niet uitlaten? En hij moest zo nodig. Als het nog langer duurde, zou hij zijn behoefte op de mat moeten doen.
De politieman die drie dagen later de deur forceerde, stapte inderdaad meteen in de stront.
Sterk, Lijmstok. Precies genoeg verteld. Vul de rest zelf maar in, het is in elk geval geen happy end.
@Lijmstok, mooi om de lezer ook ‘mee te laten doen’!
@Lijmstok: over en…