‘Mama, we moeten gaan.’ Iedereen stond in de grote hal die vandaag voor het eerst te klein was om ruimte te bieden aan de stilte.
‘Ik ga niet. Hier thuis is het ook goed. We kunnen toch gewoon een dagje weg en ’s avond in mijn eigen bed.’
Niemand sprak. De zoon rommelde wat met een tas vol kleding. Hij duwde nog een stuk nachtjapon naar binnen en ritste hem toen snel dicht.
De dochter pakte moeder bij de bovenarm en leidde haar voorzichtig naar de voordeur.
Moeder draaide zich om naar vader en sprak nu wat dringender, angstiger ook: ‘Zeg jij er dan eens wat van, we kunnen toch gewoon thuisblijven?’
Niemand sprak, naast moeder verdween thuis nu ook.
« Bulkarton van goud
Groot(s) »
« Bulkarton van goud Groot(s) »
Communicatie, Familie, Liefde
Stil vertrek
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Arjan Van Essen of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
7 reacties
Reageren
« Bulkarton van goud Groot(s) »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Arjan. Mooi en triest. Het kan ons allemaal overkomen.
Schrijnend. Mooi verteld.
Arjan: bij de prille aankomst willen we graag het eerste geluidje horen, bij het laatste weggaan zijn we stil omdat woorden niet toereikend zijn.
Bijzonder verwoord Arjan, heel triest maar het gebeurt helaas te vaak!!
Han en Ewald; dank jullie wel.
@Berdien: wat een mooie tegenstelling die jij daar maakt! Dankje. Heb geprobeerd het sombere woorden te geven. Of beter gezegd; geen woorden juist.
@Henny, dank voor je reactie. Waarom noem jij het ‘helaas’? Dit is toch soms ook een onvermijdelijkheid ?