Ik sla de olie. Een ontiegelijk pak op zijn flikker kan ie krijgen. Hij luistert voor geen meter en spettert keihard in de pan. Stiekem probeert hij weg te kruipen en glijdt rondjes langs de rand. Mijn houten lepel jaagt hem de stuipen op het kleffe lijf. Tegensputteren heeft geen zin. Dat weet ie maar al te goed. Af en toe probeert hij rechts om keer. Maar ook daar trap ik niet. Ik jaag hem achterna. Totdat ie opgeeft en uiteindelijk compleet van slag raakt. Dan laat ik hem pas met rust. Zodat hij in zijn eigen vet kan stollen. Een vettig randje op zijn kanis. Blozend vet. En toch die glimlach. Had ik maar slaolie moeten gebruiken. Lekker puh.

? Dit zou wel eens het begin kunnen zijn van de tweede roman van Lize Spit.
(Ik heb onlangs een biefstuk gebakken met geklaarde boter. Het spat toch wel minder hoor. #Tip )