Schrijf mee!
« »

Fictie, Liefde, Mensen

Schemering

30 september 2019 | 120w | Nel Goudriaan | 9 |

Hij loopt op een vrijwel verlaten strand. Het schemert. De regen striemt als een gesel langs zijn gezicht. Zilveren schuimkoppen verheffen zich boven het zwart van de zee. Zijn voeten zakken diep weg in het vochtige zand. Zijn tempo vertraagt. Een meeuw scheert rakelings langs hem heen.

Zij kwam kortstondig in zijn leven en verdween weer zonder een bericht achter te laten. Hun samenzijn was kort en intens. Zij was een vluchtige aanraking die zijn bestaan slechts tijdelijk verlichtte. Een warme kus op zijn verkleumde huid.

Nu is hij weer alleen met de zee. Hij staat stil en denkt na over tijd en eeuwigheid en het waarom van de dingen. De antwoorden komen niet en zullen er ook niet komen.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Nel Goudriaan of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

9 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »