Hij droomt al jaren van de stad Umeå in Zweden. Dat lijkt hem de mooiste plek van Europa. Waaróm weet hij zelf ook niet precies; het is gewoon een bepaald gevoel.
‘Waarom ga je er dan niet een keer naartoe?’
‘Ik heb niet genoeg vrije dagen meer over.’
‘Ben je al in Umeå geweest?’
‘Ik krijg een nieuwe parketvloer, dus helaas even geen vakantie.’
Steeds maar weer nieuwe smoesjes bedenkt hij, want hij kan toch moeilijk zeggen dat hij doodsbang is voor een mogelijke tegenvaller. Ze zouden hem een angsthaas en een fantast vinden.
Soms is de fantasie gewoon mooier dan de realiteit, dus blijft hij liever dromen van winterse sneeuw, noorderlicht en een Zweedse schone met perfect gelakte nagels…

@Cesar: realiteiten zijn veranderlijk, net als fantasie… (Is maar een bedenking.)
Cesar: en waarom niet? Dromen is ook mooi. Daarmee verwezenlijk je de behoefte aan een wens.
@N.D.D. Helemaal mee eens; ze zijn beide veranderlijk, alleen is fantasie denk ik nog wat flexibeler dan realiteit en daarmee heeft het ook meer mogelijkheden. Anderzijds gebeuren er soms dingen in de realiteit die je met de grootst mogelijke fantasie niet eens zou kunnen bedenken. Doet me trouwens denken aan een titelverhaal van Bob den Uyl: ‘Gods wegen zijn duister en zelden aangenaam.’
@Berdien. En wat is een leven zonder dromen? Dromen komen vaak niet vanzelf uit, maar je hebt als mens in principe wel de mogelijkheid om in ieder geval een enkele droom te verwezenlijken. Wat ons daar vaak bij tegen kan houden is niet zozeer de angst voor het onbekende, maar de angst om het bekende achter te laten.
Voor mij persoonlijk is er niet veel verschil tussen dromen in de (vermeende) werkelijkheid of dromen in mijn fantasie verwezenlijken. De fantasie (lees: fictie) kan voor mij heel goed de (tijdgebonden) werkelijkheid vervangen en zelfs overtreffen.