Soms kom je mensen tegen waarvan je in een splitseconde weet dat het niet ‘jouw mensen’ zijn.
Een blik, een gebaartje of toontje zegt genoeg. Op zich niets mis mee, maar wat me mateloos irriteert is dat ik niet onder woorden kan brengen waar de waarom ligt. Het is misschien niets meer dan een haarfijn gevoel, maar weet je wat het stomme is? Het klopt vaker wel dan niet. Noem het dan toch maar onderbuikgevoel, of misschien selffulfilling prophecy, compleet iets anders mag ook.
Hoe dan ook, ik zou het zo graag eens willen kunnen uitleggen. De positieve en negatieve varianten. Simpelweg om te delen, voor meer geluk of halve smart. Nu en straks. Het is tenslotte geen hogere wiskunde.

Zomaar: feromonen zijn niets dan waarheid. Ook al kun je ze niet ruiken, je reptielenbrein weet er wel raad mee.