Kwart voor zes: de aardappelen staan op het vuur, het vlees suddert. Het aanrecht is een ravage. De baby huilt.
Tien voor zes: Michelle rent heen en weer om de tafel te dekken en struikelt over een rammelaar. Het zweet breekt haar uit.
Vijf voor zes: ze plaatst pantoffels onder zijn stoel.
Om zes uur rammelt het slot en staat hij in de kamer:
‘Wat een bende is het hier. Zeker weer de hele dag lui op de bank gelegen, terwijl ik hard aan het werk ben.’
De baby krijst hartverscheurend.
‘Breng dat kind naar bed. Ik wil rustig eten.’
Ze loopt naar de keuken, pakt de pan met hete aardappelen en smijt deze tegen het bloemetjesbehang.
Hij loopt weg.
Ik vertrek kan ook. Hoe heet die film ook alweer waarbij een vrouw vertrekt naar Griekenland en daar haar liefde van haar leven vindt. Haar man achterlatend zittend voor een bord eten. Gruwelijke mediocrity. Ik zie het voor me, jouw stukje, de scene!
Shirley Valentine. Nu weet ik het weer. Leuke film by the way! Uit 1989 alweer!
@Nel. Iedere dag pantoffeltijd of alleen door de week?
Moest ook even aan mijn vader denken: ‘Zet die radio onmiddellijk uit. Ik wil rustig eten.’
Dat is zeker ook een optie, @Mien.
Dank voor je reactie en de filmtip.
@Ewald, ik vrees dat er in dit gezin meer aan de hand is dan de gebruikelijke avondmaaltijd stress.
@Nel. Dat lijkt me overduidelijk.
Graag gedaan.