Het zwartleren gordijn valt vanzelf achter me dicht, zodat geen sprankje daglicht meeglipt wanneer ik de deur openduw en mijn oude kroeg binnenstap. Bruiner kan geen kroeg ooit worden. Er lijkt niets veranderd. Ja, de prijslijst.
Achter de bar staat Harrie. Geruite theedoek om zijn gezwollen nek. Geen teken van herkenning. Gelukkig. Aan mijn ‘pittige henna-coupe’ of mijn bestelling – koffie – zal hij me niet kennen. Hij zwiept de theedoek snel over de bar voor hij het kopje neerzet. We zwijgen.
Waarom ben ik hier? Vanwege de uitspraak?
Ik haal vier euro uit mijn tasje en leg die op de bar. Pas als mijn hand weer op de koperen deurstang ligt, zegt Harrie: “Zeg, was jij niet die scharrel van Holleeder?”
@Odilia. Leuk bedacht en uitgewerkt. Onverwachte plot.
Mee glipt – meeglipt
Dank Ewald, ik twijfelde, maar vergat het te checken. Hersenverweking door de hitte waarschijnlijk. Aangepast!
Odilia, om meteen van hersenverweking te spreken … Foutjes maken we allemaal. Niet alleen als het zinderend heet is.
Odilia: mooi gecomprimeerd levensdrama