Er staat nog één seconde op de klok. Het is 18-18, dus deze strafworp moet raak zijn. Niet alleen de winst in deze wedstrijd, maar het kampioenschap van het hele seizoen staat op het spel.
De coach roept mijn naam. Natuurlijk, ik neem altijd de pingels, maar nooit eerder lag er zo’n grote druk op mijn schouders. Het hele team rekent op me. De hele club. Ik pak de bal en stap naar de zeven-meter-streep. Even kijk ik de keeper aan. Dan klinkt het fluitsignaal. Mijn arm zwaait van achter naar voor. De bal glipt uit mijn zweterige handpalm en hobbelt een halve meter voor me op de grond.
Het eindsignaal kan het gelach van de tegenstander niet helemaal overstemmen.
Duidelijk een stukje over handbal, zonder die sport met name te noemen. Da’s leuk bedacht.
Een soort handbalse Panenka … mocht ie er toch ingegaan zijn. Leuk stukje.
@Inge. Leuk, zo kan het helaas gaan.
Dank Ewald, Mien en Han. Gelukkig niet uit ervaring. Hoewel ik vaak genoeg een strafworp gemist heb :s