Een gedicht over mijn ‘vraag’:
Op dagen zoals deze: donker en kort,
komt er één grote vraag in mij op,
die maar rond blijft zweven in mijn kop
en waar maar nooit antwoord op gegeven wordt.
“Wat doe ik nou eigenlijk?”
is die vraag zonder antwoord,
wat mij al jaren ontzettend stoort.
En nog steeds zorgt het voor een soort schrik.
Want als je niet weet wat je doet,
zwerf je maar een beetje rond.
En dat voelt voor mij niet gezond,
want ik weet niet wat ik nu moet.
Het voelt alsof er nooit een verleden is geweest,
en er ook geen toekomst meer voor mij is.
Hoe leef ik dan in mijn gevangenis,
die het heden zo vreest?
@Diede. Nee, ik wil je op geen enkele manier kwetsen, dat voorop gesteld.
Nuchter bezien is het antwoord op je vraag “Wat doe ik nou eigenlijk?” hetgeen wat je geleerd hebt om te doen. Naar je beste weten en kunnen doe je en ben je zoals je bent. Een opsomming van levenservaring, studie, gedrag, fysieke gesteldheid etc. Dat is wat je doet.
Het positieve van het alles is, dat je elke dag weer een kans krijgt om het anders te doen. Met kleine stapjes of meer rigoureus, de keus is aan jou. Daarbij, al eens eerder beschreven hier, de helpende hand die je zoekt is vaak te vinden aan het einde van je eigen arm.