Schrijf mee!
« »

Column, Communicatie, Mensen

Levensvragen

10 december 2019 | 120w | lisette | 6 |

Ik heb altijd die ene vraag in mijn hoofd: waarom is het zoals het is?
Dat levert soms een diepgaand gesprek op, maar soms ook een diepe zucht (“Daar gaan we weer…”).

Ik beledig er ook ongewild mensen mee. Vragen wat je verdient, blijkt niet te horen. Maar waarom eigenlijk niet?
En waarom werkt iemand vreselijk hard? Waarom gaan mensen anno nu nog trouwen? Waarom is het moeilijk om over psychische aandoeningen te praten? Waarom werkt een overheidsinstelling als het UWV vanuit wantrouwen?

Oké, de ‘waarom’-vraag mag ik pas stellen, als ik eerst een relatie met iemand heb opgebouwd.
Vragen naar het waarom zou mensen dwingen tot nadenken. En misschien ben ik ook wel een dwingeland.
Vraag me niet waarom

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

17 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »