Mams kijkt verschrikt naar Smiecht. Wat een raar schepsel is dat. En wat spreekt ie netjes Nederlands? De zwartgeblakerde oren van Smiecht zorgen bij mams en Chrisje voor een meelijwekkende blik. Smiecht pikt dat meteen op.
‘Kijk… lief klein meisje, jij weet het misschien niet meer, maar ik heb mijn hersens zo gepijnigd om jou te helpen dat mijn oren spontaan in brand vlogen. Jij hebt met je handjes tegen mijn oren getetst, waardoor ik van schrik door het ijs van de bosvijver viel. Je hebt me gered door een stok aan te reiken. Daarmee heb ik mezelf gelanceerd en ben bovenop je gevallen. Letterlijk en figuurlijk. Ik hou namelijk keiveel van lieve kleine meisjes. Dat weet je toch wel?’
Recente reacties