Yuka Takaoka ploft een keukenmes in de buik van haar ex-vriend. Hij bloedt als een rund. Zij neemt een paar selfies. Dan tokkelt ze op haar smartphone om haar bestaan met heel Japan te delen. Ze is, en ze is gekwetst en ze heeft aanlokkelijk treurige oogjes. Iedereen geeft haar een duimpje, stuurt haar een hartje of een kusje. Haar schoonheid is zo innemend dat iedereen vindt dat de rechter haar niet mag veroordelen. Ze houden van haar. Eenzame mannen en vrouwen wiegen zichzelf in slaap met een foto van haar knappe gezichtje. Het facebook verbindt. We zijn allemaal ruimdenkend en modern, voor de vrije meningsuiting en voor het uiten van gevoelens. En we zijn allemaal blij. Liefde is geweldig.


Met de kennis van nu verspreiden we de kennis van toen nog krachtiger en sneller dan ooit tevoren. De grote emoties. Waarom we leven. Waarom we sterven. En zoals altijd tussen de regels door waarom we doen wat we doen als we pijn hebben.
Yuka werd afgewezen door haar vriend en Hitler werd afgewezen door een Joods meisje. De vrouwonvriendelijke filosoof had een narcistische moeder. Klump is jaloers op de heupen van Mark van Holland enzovoort enzovoort…
@N.D.D. Dat is mooi, inspiratie op inspiratie; zo krijg je een raamvertelling als de Canterbury Tales, maar dan steeds in 120 woorden.