We zijn met te veel, en voor allen is er te weinig
Het houdt een keer op, wat we ook verzinnen
Wil, werkzaamheid en wetenschap tot het uiterste gedreven, nu is er niets meer mogelijk
Er is alleen nog afval en stof
Veeteelt en landbouw zijn herinneringen
Verpletterende stormen, grillig en onvoorspelbaar
Onvruchtbaar zand snijdt in onze ogen
De mijnen zijn leeg
De bossen zijn verbrand
Gras is grijs en dor, oneetbaar
De mensheid is leeg en verbrand, grijze en dorre schimmel
Er zou een goddelijke komeet vol ijs moeten neerstorten, als een watermijn ontploffen en de inhoud in kleine delen wijd verspreiden, zodat zaad ontspringt en de vervuilers verdwijnen, plaats maken voor het volgende evolutionaire hoofdstuk.
Genesis versie twee.
« De laatste honderdtwintig
Naar de maan »
« De laatste honderdtwintig Naar de maan »
Maatschappij, Mensen
Genesis op herhaling
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Berdien Blaak of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« De laatste honderdtwintig Naar de maan »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Berdien. Een stukje dat tot nadenken aanzet.
We zijn met teveel – we zijn met te veel