“Stel je vraag gewoon!” bijt het stemmetje me toe.
Maar wat als iedereen het een domme vraag vindt? Wat als iedereen het begrepen heeft en ik weer de enige ben die het niet snapt? Wat als ze me gaan uitlachen en dat ik dan rood word en dat ik dan moet huilen? Wat als ik dan de rest van het jaar gepest word omdat ik dom ben en altijd moet janken? En als ik na de zomervakantie volgend jaar weer met dezelfde kinderen in de klas kom en dat ze me dan begroeten met “Hé sneue snotterkop, wat ga je dit jaar weer voor onnozele vragen stellen?”.
Wat als ik altijd verdrietig blijf, van binnen, zonder dat iemand het weet?
@tslinger: ik wens je moed en veel mededogen met jezelf toe. En die ander is misschien juist ook wel onzeker over zichzelf.
@Lisette Bedankt. Het is vooral een herinnering uit mijn (langvervlogen ?) jeugd. Al moet gezegd: als je jarenlang zo onzeker bent blijft het effect de rest van je leven aanwezig.