De brug gaat open of dicht, het is maar hoe je het bekijkt. Kwade gezichten zie ik al niet meer. Mensen hebben altijd haast. Tegenwoordig heb ik nog maar drie wippen per dag terwijl ik acht uur lang aanwezig moet zijn.
‘Drie wippen, Pa? En dat op jouw leeftijd?’ Word je nog in de zeik genomen ook.
Televisie, magnetron… alles heb ik hier. Maar je wilt toch weleens naar buiten. Vroeger fietste ik van brug naar brug op mijn dienstfiets. Best wel zwaar. Tegenwoordig gaat alles automatisch. De romantiek is verdwenen. Wat doe ik hier nog? Destijds ging de klomp naar beneden voor wat bruggeld, nu gooi ik een puts in het water: niemand heeft zo’n schone auto als ik.
« 2019 samengevat (jaaroverzicht)
Dieren en vuurwerk – het haalt het slechtste in mij naar boven »
« 2019 samengevat (jaaroverzicht) Dieren en vuurwerk – het haalt het slechtste in mij naar boven »
Cultuur, Fictie, Maatschappij, Mensen
Drie wippen per dag
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« 2019 samengevat (jaaroverzicht) Dieren en vuurwerk – het haalt het slechtste in mij naar boven »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Leuk verhaal, Han. Ik mocht ooit zelf de brug open doen. Een buurman op de galerij van onze flat was brugwachter. Super stoer. Die klomp goed richten is best lastig met voorbij varende schepen. De buurman greep op een gegeven moment bovendien in, toen ik met mijn nog kleine handjes, knopje voor knopje en dus slagboom voor slagboom de weg weer vrijgaf. Er klonk plots wel heel veel getoeter.
@H20Wrtitez. Dank je. En dat is ook toevallig, dit verhaaltje is gebaseerd op mijn buurman, die ook brugwachter was.