‘Difterie.’
‘Hoe bedoel je, difterie.’
‘Daar sterft geen mens meer aan. Weet jij wat voor een ziekte dat was?’
‘Had het niet met Kroep te maken of zoiets?’
‘Ja, Kroep kon een gevolg zijn, maar verder weet je het niet meer toch? Terwijl we er standaard op ingeënt worden.’
‘Nee. Vind je dat erg? Bovendien als we er niet meer dood aan gaan, waarom nog inenten? Scheelt vast weer bijwerkingen. Kon je er niet autistisch van worden?’
‘Kijk. Daar gaan we al. Het historisch besef. Van duizenden doden naar nul. Weten waar iets vandaan komt. Het gevaar niet onderschatten, omdat het voorgoed weg lijkt te zijn.’
‘Goed, mag ik nu weer tv kijken?’
‘Fascisme.’
‘Ja hoor, val iemand anders lastig.’


Vlijmscherp stukje, @Hadeke.
Een zeer passende titel weer.
Het derde verhaal (inclusief dat van mij) over het thema inenten. Elk verhaal heeft een andere invalshoek.
Lang leve vanzelfsprekendheid
Dankjewel Nel. Vaccineren lag wel voor de hand natuurlijk, maar mooi om te zien hoe we er toch een verschillende invulling aan geven.
@Louisa: Die zin ga ik bewaren voor een toekomstig verhaal. 🙂