Donkerrood hangt de maan in mijn gehemelte. De halve maan moet ik zeggen, want ik spreek met dubbele tong. Achterop de halve maan schijnt gelukkig nog een beetje zon. Eigeel, want de zon is al best oud. En moe. Dagelijks schijnen is ook niet niks. Sommigen onder ons doen er een moord voor. Shinen is hun meest ultieme staat van zijn.
Lijnrecht tegenover deze sommigen staan dan weer anderen. De nuchteren zogezegd. Zij willen helemaal niet shinen, zelfs geen beetje. Laat me maar met rust en in de luwte gedijen. Daar worden zij gelukkig van. Een beetje donkerrood versus lichtrood. Eigeel versus citroengeel. In kleuren denken, voelen, proeven, zien en horen. Klassiek. Omdat het kan. Omdat het moet. Eigen geluk.
Recente reacties