‘Is het enkelglas met ijzeren kozijnen?’
‘Ja. Het is vintage-bouw. Solide, zoals na de oorlog deze buurt is gebouwd. Er mag ook niets aan veranderd worden, want de huizen staan op de monumentenlijst.’
Na een weerpraatje volgt het verkooppraatje van de makelaar, die zelf al een plaatsje op genoemde lijst lijkt te hebben gereserveerd.
Hij heeft het niet over hemelwater dat de ijzeren kozijnen moeiteloos penetreert en de ‘vintage’-blokverwarming, die zelfs op oliestook heeft gelopen en constant uitvalt.
‘De ruimte valt wat tegen,’ zegt de aspirant-koper, wijzend op de met een groothoeklens genomen foto’s.
‘De prijs is maar drievijfentachtig’ – dat klinkt goedkoper dan driehonderdvijfentachtigduizend euro, ofwel een slordige achthonderdduizend naoorlogse gulden voor halfsteens gebouwde muren waar spijkers diep in verdwijnen.


@Han. Makelaars zijn vaak illusionisten, de Hans Kloks van de NVM e.d. Waarschijnlijk had je hier makkelijk een 1200w-stukje over kunnen schrijven. Het treurigste verhaal dat ik hierover ken is dat van een arme sukkel die zich door een vrouwelijke makelaar met een flinke boezem en een onweerstaanbare glimlach een ruïne liet aansmeren.