Op vlaggetjesdag moet de heer Vreeswijk weer even aan vroeger denken.
‘Fatsoenlijke armoede’, zo heette het bestaan van de ambtenaar. Vader was waterklerk; dankzij hem stroomde er water uit de kraan.
Vrijdags nam vader vaak haring mee. Eerst moest de haring gewaterd worden, anders was het te zout. Daarna maakte vader ze schoon. Vader en moeder pakten het beestje dan bij de staart en lieten hem zo de keel in glijden. Voor hem werd de haring in mootjes gesneden met een rood-wit-blauw vlaggetje erin geprikt.
‘Vader, je moet nu even wachten met kopen tot vlaggetjesdag, want de haring is tranig,’ zei moeder op een dag in april.
Dat begreep de jonge heer Vreeswijk niet: hoe kan dode vis nu huilen?
« Als haringen in een gondel
Omroep Max – Eén tegen eenzaamheid »
« Als haringen in een gondel Omroep Max – Eén tegen eenzaamheid »
Cultuur, Familie, Fictie, Maatschappij, Mensen
De heer Vreeswijk en de huilende vis
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Als haringen in een gondel Omroep Max – Eén tegen eenzaamheid »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties