De wind blies mijn naam in mijn oor. Ik hoorde mijn moeder. Bij de gloednieuw ingerichte AH moest ik zelf mijn bonuskaart scannen. Nieuwe situatie. Ik wist niet hoe en probeerde maar wat. De kassière vertelde hoe het moest en dat was eigenlijk logisch.
Sorry, ik ben een beetje onnozel. Zei ik. Geeft niet zei ze, je bent de enige niet, maar je leert het heel snel. Dat geloofde ik graag.
Intuitieve handelingen, die 55-minners vanzelf doen, moeten mij worden voorgedaan. Een vreemde magnetron zelfs keer op keer. Op keer op keer.
Bij het steegje tussen de fietsenstalling en de weg naar huis reed een jongeman mij tegemoet. I’ll never be clever, zong hij.
Het zit kennelijk in de lucht.

Recente reacties